Home Blog: Gerdie schrijft Gerdie van Gerwen / Columns

Blader je digitaal mee door de bundel ‘Het open venster’?

Artikel uit Het Kontakt.
Yogadocente Gerdie van Gerwen schrijft columns voor een regionaal weekblad Het Carillon. Dit zijn goedgehumeurde stukjes over het alledaagse leven in Maasdriel. Stukjes over het alledaagse leven hedel: Twee Jack Russels dartelen blaffend om haar benen als Gerdie van Gerwen de deur open houdt. “Kom binnen, maar let niet op de rommel.”

Stralen met Kerst

Hoor de wind waait door de bomen.
De sneeuw net gesmolten, giert het hier op zondagavond om ons huis en door de schoorsteen.
De schoorsteen die Sint dit jaar links heeft laten liggen. Geen cadeaus voor mij.
Op een enkele letter na, gekregen van twee lieve vrienden. Als verrassing in mijn klomp.
Terwijl Sint mijn ‘klumpkes’ voorbijging en inmiddels in zijn bootje aan de horizon verdwenen is,
verschijnt aan diezelfde horizon de Kerstman.

Gerdie van Gerwen 6 juni 2017

Schelden

We schelden wat af beste mensen. Er hoeft ons maar iets tegen te zitten,
niet in de smaak te vallen of niet te voldoen aan onze verwachtingen en de scheldwoorden vliegen ons om de oren.
Zelfs buiten dat zijn woorden als k*t en WTF als een vanzelfsprekendheid in ons vocabulaire opgenomen.
De een staat voor het feit dat iets vervelend is, de ander schetst een soort van verbazing. Ook gesprekken op straat van willekeurige voorbijgangers, ik ving er een aantal op afgelopen weekend.

De zee

We zaten in hurkzit aan zee.
Een vroege ochtendwandeling ergens aan de westkust van Frankrijk, bracht ons naar de prachtige Atlantische Oceaan.
Het had even geduurd voor we bij de branding waren.
Na een behoorlijk aantal voetstappen over vlakke rots en stenen, tussen de nog levende ‘fruits des mer’, zaten we daar dan.
Het was rustig. Een visser in de verte.
Wat meeuwen en watervogels om ons heen, op zoek naar kokkels en ander lekkers.
We hoorden het ruisen van de golven. Van die enorme zee. Krachtig en groot.

Drugs

‘Look’, zegt een Spaanse vriend van me.
Hij toont een filmpje waarop een jongeman ligt te kronkelen over de grond.
Oncontroleerbare bewegingen maakt en een verwarde blik heeft.
Verbaasd vraag ik wat dit is. ‘Cannibal’, was zijn antwoord. Vervolgens toont hij meer filmpjes.

Gerdie van Gerwen geschreven januari 2017

Natuurtuin.

‘Of ik geen tijd meer had, dat tuinafval op te ruimen’, vroeg iemand me laatst.
Ja, ik kan me voorstellen dat men zich dat afvraagt bij het zien van een stapeltje oude dahlia’s.
Die afgelopen zomer volop gebloeid hebben, losgeknipt zijn van hun knollen, en nu langzaam liggen te vergaan in mijn tuin.
Wat deze man niet wist was, dat ik dat stapeltje bewust had laten liggen.
Hij reageerde wat verbaasd toen ik hem dat zei. ‘En als je goed rond kijkt’, voegde ik eraan toe, ‘dan zie je wel meer van die stapeltjes liggen’. ‘Ogenschijnlijk allemaal niet zo netjes en opgeruimd’, ging ik verder. ‘Maar het is een bewust geordende chaos’.

 

Verlangen

Als verlangen
Er weer is
Je te zien
En te voelen

Even een familiegevoel
De warmte
De verbondenheid

Stap je voor een keer weer hier binnen?
Om te zien hoe het met me gaat
Ik zou het zo graag met je delen

Het gaat goed met mij
Het leven als een kelk
Vol zoete zachte wijn

De kinderen uitgevlogen
Mijn nest vol met ruimte
voor jou
bijvoorbeeld

Stap gewoon spontaan maar binnen

Zoals het altijd was
Kopje koffie
En kletsen
Over vroeger
Wij als kind

Weg

Alleen te delen in mijn hoofd
Genesteld in mijn hart

Hoe verlangen intens kan wederkeren
Als je niet meer weet

Hoe het voelt
Een zus te hebben

25 maart 2016

 

Woorden

Als woorden
Vanzelf verschijnen
Uit een bron
Diep en oneindig
Vanuit niets

Luisterend

Geef ik ze
Gestalte

Yoga en stress

En daar ploft ze neer.
Op haar yogamatje. “Sorry, dat ik te laat ben”, zegt ze.
Terwijl ze snel en gehaast haar tassen naast zich legt.
“Ik kom recht van mijn werk.
Moest nog even het één en ander doen, heb nog niet gegeten,
kom snel naar de yoga en moet eigenlijk precies op tijd weer weg. Kan dat?”Want ik heb daarna nog een verjaardag”.
“Oké”, geef ik rustig aan. “In ieder geval fijn dat je er bent. Laten we beginnen met de les”.

 

IMG_4521 

PYTHAGORAS

In aanloop naar de zomer besluiten we op het laatste moment toch nog weg te gaan. Noem het een soort last-minute maar dan net niet.
We boeken een weekje Griekenland, Samos.  Een leuk hotelletje dicht bij zee.
Om een week te chillen en niks te doen. Een goed boek erbij en aan het strand relaxen.
Met daarbij een groot geluk dat de hoteleigenaar ons aanbood plaats te nemen in hun strandhuis, direct aan zee.
Een groter cadeau hadden ze mij niet kunnen geven.